Genialny debiut literacki

Sięgając po Szczeniaki pełna byłam mieszanych uczuć. Przypuszczałam, że jest to książka raczej z gatunku ciężkostrawnych, której z pewnością nie czyta się jednym tchem w jeden wieczór i... miałam rację, Jednakże: ciężkostrawna, nie znaczy zła. Powiem więcej - znaczy dobra, bardzo dobra. Genialna, możnaby rzec.

Ten debiutancki zbiór opowiadać Sylwii Siedleckiej, porusza tematy życia i śmierci, cierpienia i odmienności zarówno psychicznej jak i fizycznej bohaterów. Wszystkie te elementy, choć pozornie wydają się sztampowe, opisane są jednak w sposób zręczny i niebanalny.

Nic w tym utworze nie jest oczywiste. W momencie, w którym niecierpliwie czekamy na rozwinięcie akcji, gdy sytuacja dopiero nabiera rumieńców, opowiadanie właściwie kończy się, zostawiając czytelnika z niedosytem i głodem wrażeń. Głód ten powoduje, że bez zastanowienia zaczynamy kolejne opowiadanie, jeszcze bardziej dziwne od poprzedniego.

Chociażby "Wodny motyl" - nowela rozpoczynająca książkę opowiada o bliźniakach syjamskich połączonych w jeden, spójny organizm. Oli i Beniamin to dwa osobne istnienia, które zmuszone są rozpaczliwie walczyć o przetrwanie. Tak jak wszędzie - wygrywa silniejszy.

" Nie zobaczę już tego motyla, bo nie wrócę do naszego pokoju. Jedynym śladem po mnie będzie czerwony ścieg na plecach mojego brata, prosty i równy jak zamek błyskawiczny bo tu pracują podobno najlepsi lekarze. Beniamin będzie rósł, jadł lepkie cukierki z kredensu w kuchni, potem pewnie się zakocha. A mnie nie będzie. Nie będę miał na plecach czerwonego ściegu, prostego i równego jak zamek błyskawiczny. Nie będę rósł. Nie będę jadł lepkich cukierków z kredensu w kuchni. Na pewno się nie zakocham (...)"

Książka z całą pewnością niebanalna, inna, nowatorska, która jednocześnie wzrusza, zadziwia i bulwersuje. Moim zdaniem ewenement, nawet na miarę Olgi Tokarczuk. Wróżę duży sukces autorce i z niecierpliwością zacieram ręce na myśl o kolejnych utworach tej uzdolnionej pisarki.

Natalia