Rozwodzimy się. Jak powiedzieć o tym dziecku?

Psycholog radzi: Konieczne jest, aby zdjąć z dziecka poczucie odpowiedzialności za rozwód rodziców. Wytłumaczyć, że decyzja o rozstaniu nie ma nic wspólnego z jego osobą, a takie sytuacje w dorosłym życiu po prostu się zdarzają.

Sytuacja rozwodu jest bardzo trudnym życiowym doświadczeniem, tak dla dorosłych, jak i dla ich dzieci. Dzieci mają tendencje do brania na siebie odpowiedzialności i winy za rozpad małżeństwa rodziców.

Kiedy rodzice się rozstają dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, nie wie jak będzie wyglądało jego życie, z kim będzie mieszkało i gdzie. Dzieci reagują w różny sposób na wiadomość o rozwodzie rodziców. Czasami stają się obojętne i sprawiają wrażenie jakby nic się nie stało, podczas gdy wewnątrz nich buzują emocje. Dziecko może przejawiać również zachowania buntownicze i być agresywne w stosunku do innych. Dziecko z miłości do rodziców zrobi wszystko, bo chce żeby byli razem.

Konieczne jest, aby zdjąć z dziecka poczucie odpowiedzialności za rozwód rodziców. Wytłumaczyć, że decyzja o rozstaniu nie ma nic wspólnego z jego osobą, a takie sytuacje zdarzają się w dorosłym życiu. Warto powiedzieć dziecku, że jest owocem ich miłości i że zawsze będzie kochane – dobrze, gdy dziecko identyfikuje się z tą informacją jest to bowiem potencjał budujący jego poczucie własnej wartości.

Trzeba też przekazać dziecku informacje, jak będzie wyglądało jego dalsze życie, z kim zamieszka, jak będą wyglądały kontakty z drugim rodzicem. Ale pamiętaj, że obarczanie dziecka zbyt dużą ilością informacji dotyczącymi szczegółów rozwodu, czyni dziecko współodpowiedzialnym za sytuację.

Decyzję o rozstaniu należy przekazać w spokojnej chwili, kiedy po rozmowie możemy pobyć z dzieckiem. Mówmy krótko i zwięźle. Bądźmy przy nim, rozmawiajmy kiedy zadaje trudne pytania, pozwólmy mu przeżyć jego emocje: złość, smutek. Nie ukrywajmy naszych emocji - nazywajmy je, a dzięki temu dziecko nauczy się radzenia sobie ze swoimi emocjami, zrozumie, że ma prawo do ich okazywania i nie będzie miało poczucia, że to, co przeżywa jest czymś dziwnym.

To, czego nie powinno się mówić, to o drugim rodzicu źle. Dziecko jest w połowie z mamusi, w połowie z tatusia - kiedy oczerniamy partnera, oczerniamy też część naszego dziecka. Nie stawiajmy dziecka przed wyborem, którego rodzica kocha bardziej - bo ono kocha obydwoje rodziców. To, że małżonkowie się rozwodzą nie zmienia faktu, że są i będą rodzicami. To jak dziecko poradzi sobie z rozwodem, w dużym stopniu zależy od tego, jak radzą sobie w tej sytuacji rodzice. Wspierajmy więc budowanie dobrych relacji z rodzicem, który na co dzień nie opiekuje się dzieckiem.

Monika Pająk-Kowalska

gabinet psychologiczny Self

>> zadaj pytanie <<